Dat blog van ons – The Fredlees – werd lange tijd goed bijgehouden. Op een gegeven moment stortte de WordPress-kant van het blog in. Lang verhaal kort: het kostte me te veel werk om een en ander te redden. Nu hebben we nog slechts het deel over dat we maken voordat het blog op WordPress draaide.
Ik vond, uit de coronatijd, nog een paar blogteksten die ik in 2020 schreef en op het blog plaatste. Ik zet ze weer opnieuw op het uit de doden herrezen weblog. De corona-blues, dat was het in die tijd.
Melancholie
Opeens, omstreeks half drie vanmiddag, begon een van de gibbons in Artis zijn geluid te maken. ‘Zijn’, omdat ik denk dat het een van de zwarte gibbons is en zwarte gibbons zijn mannetjes. Een smachtende, melancholieke kreet. Ik weet niet of het voor die gibbon ook melancholiek is, voor mij in ieder geval wel.
Waarom ze dat geluid maken; geen idee. Ik stel me voor dat het een verlangen is naar iets onbereikbaars, een verlangen naar de jungle die ze misschien nooit hebben gekend. Ze kennen nu alleen dat eilandje en dat kleine hok in Artis. Maar melancholie is iets dat ík dan aan ze toe ken. Geen idee van het gevoelsleven van een gibbon; het zal meer met mijn eigen gevoelsleven te maken hebben. Melancholiek, omdat we op dit moment geen rondje Artis kunnen doen. Of omdat ik niet om negen uur voor de poort kan staan, om als een van de eersten naar binnen te kunnen, naar een rustig Artis.
Biloxy
Speel ik daarom de laatste tijd zo vaak Biloxi van Jesse Winchester? Jesse Winchester was een Amerikaan die in 1967 naar Canada uitweek om te ontsnappen aan de dienstplicht en aan Vietnam. Biloxy ligt aan zee, in het zuiden van de Verenigde Staten, waar hij werd geboren en opgroeide. Biloxy is een mooi en – voor mij – zwaar melancholisch lied:
Down around Biloxi
Pretty girls are swimming in the sea
Oh they look like sisters in the ocean
The boy will fill his pail with salted water
And the storms will blow from off towards New Orleans
The sun shines on Biloxi
The air is filled with vapors from the sea
And the boy will dig a pool beside the ocean
He sees creatures from a dream under the water
And the sun will set from off towards New Orleans
The stars can see Biloxi
The stars can find their faces in the sea
We are walking in the evening by the ocean
We are splashing naked in the water
And the sky is red from off towards New Orleans
Hij schreef het, denk ik, toen hij niet terug kon naar Amerika. Mooi en troostend lied, tijdens deze corona-blues.
De twee zingende mannetjes
Nu ik dit herplaats – de tekst is van van 4 april 2020 – is de vrouwelijke gibbon inmiddels overleden. Nu zijn er nog maar 2 mannetjes. Ondertussen hebben ze wel veel meer ruimte gekregen. Dat dan weer wel. (En ik denk dat die baby-gibbon een van de mannetjes is.)
