Waarschijnlijk kochten we voordat de pandemie uitbrak al kaartjes voor een concert van Joan Shelley in de kleine zaal van Paradiso. Dat concert ging natuurlijk niet door en we kregen ons geld terug. Na corona kwam ze nog wel een paar keer naar Engeland, maar in Nederland was ze niet te zien. Ondertussen kregen zij en Nathan Salsburg een dochter. Toeren zou wel moeilijk worden, dacht ik. Maar eindelijk zagen we haar dan deze week in de heerlijke Zonzij-zaal van de Tolhuistuin.
Ik leerde haar muziek kennen omdat Jeff Tweedy haar album Joan Shelley had geproduceerd. Daarna wilde ik alles van haar horen, tot en met het album Wolvering dat ze samen met twee andere zangeressen maakt. De betoverende stem van Shelley, haar prachtige liedjes. Het mooie samenspel van Shelley en haar man Nathan Salsburg op hun akoestische gitaren.
Ze lieten zien dat je kunt toeren met een kind van vijf. Hun dochter rende en danste regelmatig op en over het toneel. Ze vroeg halverwege wanneer het afgelopen was, maar ze hield het uit tot het eind. Even speelde er nog een bevriende drummer mee (wiens naam ik niet heb onthouden, sorry). Het concert was prachtig. De zaal genoot, wij genoten en Shelley en Salsburg genoten.
