Tag Archives: ING

Naar Santiago de Compostela – dag 12

Ritjes van niks, dat hadden we besloten. Rustige, kleine ritjes op de weg terug naar Bordeaux. Telkens ongeveer twee uur rijden, meestal op het tijdstip als we uit ons hotel moesten. Mad dogs and Englishmen, go out in the midday sun, maar dan in de auto met airco aan. Deze keer op weg naar Santiago de Compostela.

We vertrokken naar hotel Pousadas de Compostela Airas Nunes in Santiago en grapten onderweg blasfemisch over pelgrims die te voet naar deze stad op weg waren. Als er een vermoeide lifter richting Santiago zou staan namen we die mee. We hadden het adres ingetoetst in Sygic, onze routeplanner van vandaag. Zij loodste ons meestal wel goed, tenzij er teveel rotondes in de route waren. Zij telde de afslagen anders dan wij.

Krassen

Als een speer reden we naar Santiago. Nu nog het hotel vinden. De binnenstad van Santiago de Compostela bestaat voornamelijk uit voetgangersgebied. Maar bij ons hotel konden we voorrijden en in de buurt parkeren. Dat vertelde booking.com ons in ieder geval in de informatie over ons hotel.
Sygic kon ons niet naar ons hotel loodsen. Dan maar Google Maps en roaming.  Die toverden ons allerlei kaartjes met lussen op het scherm, maar blijkbaar misten we telkens een essentieel klein straatje waar we in moesten. We probeerden het ongeveer een krap uur en kwamen telkens langs dezelfde straten. ‘Hier waren we toch al?,’ vroegen we ons af.
‘Dan gaan we parkeren, volgens booking zijn er parkeerplaatsen zat in de buurt,’ zei ik en volgde een P, de diepte en de diepe duisternis in. De parkeergarage from hell, mompelde ik. Nauwe doorgangen, krappe pilaren, steeds meer naar beneden. Kan je daar niet in? Nee. Krassen aan de zijkant.
We pakten een klein koffertje in voor in het hotel en liepen naar buiten. Graag twee grote bier, ober!

Digitaal inchecken…

Bij het hotel, waar voor de afwisseling alleen elektronisch ingecheckt kon worden met een reserveringsnummer en een paspoort, ging in eerste instantie ook alles mis. We kregen geen sleutel en er was ook lijfelijk niemand aanwezig om ons te helpen. Geen receptiebalie, geen receptionist(e). Via iemand die we aan de lijn kregen kwam het uiteindelijk na nog een paar keer proberen allemaal goed. Toch voelde dit als een spookhotel, zonder receptie. You can check in, but never check out…

Ingeslikt!

Later, nadat we lekker hadden gegeten en ons niet probeerden te ergeren aan al die pelgrims met hun lange houten wandelstokken, ging ik nog wat geld pinnen.
De eerste poging was vruchteloos, er was iets mis meldde de automaat. Toen ik er voor de tweede keer mijn pasje instopte, werd dat ingeslikt en niet meer teruggegeven. Raaaaah! Wat is dit voor stad? Nu ja, ING gebeld, pasje geblokkeerd en vast nog ergens een afzakkertje gedronken. Morgen hier weer snel weg…