Tag Archives: Bob Dylan

Man uit de verte

De Berk en de Kerk-28 Terwijl de gure oostenwind de sprietige takken van de berk opwaait, zingt Dylan al de hele middag op de speakers zijn hele reportoire. Nu, op dit moment, speelt het trage, stonede Royal Albert Hall concert uit 1966, met Dylan alleen op gitaar, bezwerend Visions of Johanna of Mr. Tambourineman zingend. Ook toen we even de kou ingingen om boodschappen ons warme hol binnen te slepen, bleef Dylan rustig doorgaan.
Ik zette Dylan aan vanwege het prachtige boek Man uit de verte, de helden van van Martin Bril, waarin stukken en stukjes verzameld zijn die hij over popmuziek heeft geschreven. Muziek van Hank Williams, Elvis, via Bob Dylan, Steve Earle en Creedence naar onder andere Marvin Gaye. Vooral de stuk of vijf stukken die aan Dylan zijn besteed, deden mij in de iTunes-collectie naar Dylan grijpen. Wat het lezen van dit boek vooral met je doet, is ontzettend veel zin krijgen in muziek, in de muziek die Bril zo aanstekelijk beschrijft.
Als Dylan klaar is met de 543 liedjes die in mijn iTunes-bibliotheek staan, dan beginnen we aan Steve Earle, ook een favoriet van Bril.
Lees dat boek: Man uit de verte, de helden van Martin Bril

Op reis met Bob

We rijden Salamanca binnen...
Vlak voor we van huis vertrokken stopte ik snel nog wat cd’s in de koffer, cd’s die ik in een helder moment even bij elkaar gegraaid had. Eigenlijk gingen we er vanuit dat we onze iPad en iPod wel op de autoradio konden aansluiten, die paar cd’s, die waren er voor zekerheid, als dat onverhoopt niet mogelijk was.
We reden zo’n 3400 km met de auto door het Iberische Schiereiland. Een flinke afstand. En daar hadden we muziek bij nodig. Rijden door de Spaanse hoogvlakte onder het genot van je favoriete muziek… Wat is er lekkerder. We konden de iPod en Pad niet aansluiten, dus waren we afhankelijk van de cd’s. Wilco, Sky blue sky, die we altijd draaien als we naar Petten rijden, een live-cd van Lucinda Williams, Steve Earle met zijn Townes liedjes en Bob. Dylan dus, met Tell Tale Signs. Vooral Bob deed het erg lekker tijdens de reis. Mississippi, Most of the time, allemaal prachtige liedjes, die we meezongen, als we Bob konden verstaan.
In Portugal kreeg hij concurrentie van Paula Fernandez. Haar cd hoorden we toen we in Viana do Castelo door een winkelstraat liepen, een mooie, warme stem die uit een cd-winkel opklonk, we zagen haar aan voor Portugees, maar ze bleek achteraf uit Brazilië te komen. Deed er niet toe.
Het waren geluksmomenten. Rijden door prachtige landschappen, met mooie muziek, met je lief… Wat wil je nog meer?
Vandaag moest er in het OLVG een MRI-scan gemaakt worden. Je kunt een cd meenemen om je af te leiden tijdens de enorme herrie die die scanner maakt. Ook op deze reis door het lichaam ging Bob mee. Hij kwam nauwelijks boven de herrie uit. Maar hij leidde me wel af. Most of the time…