Het acht uur journaal

2005-02-03-0003.jpg
Wat me in eerste instantie opvalt, is dat er in twee items schemerlampen te zien zijn. Bij Maxime Verhagen van het CDA, die – in de fractiekamer van het CDA? – schemerlampen heeft staan. Waar hij het over heeft, wat het item was? Geen idee. Ik zie alleen die schemerlampen. Vervolgens bij het item over de waanzinnige winsten van Shell staat er weer een schemerlamp. Ik hoop dat er in de loop van het journaal nog minimaal één extra schemerlamp te zien is. Dan heb ik in ieder geval geen enkel idee waar het meer over gaat. Er komt geen extra schemerlamp meer. Jammer.
Dan gaat het ineens over het inburgeringsexamen voor asielzoekers. Ingeleid door een afschuwelijk filmpje, wat is gekopieerd van de filmpjes die je ziet als je met het vliegtuig uit ver weg komt.
Bij het inburgeringsexamen zijn er vragen als ‘Wat is een groot gezin?’ Goede vraag. Wat is een groot gezin. Voor katholiek Nederland kon een gezin vroeger niet groot genoeg zijn. 5, 8 of 12 kinderen? Doet u maar.
Wat wil je met zo’n vraag bij het inburgeren? Vult u uw akelige ideeën zelf maar in. De kop van Rita Verdonk in het journaal zegt wat mij betreft genoeg. We beginnen langzaam te veranderen in een in een schurkenstaat.
(Volgende keer kijk ik wel even hoe ik ook al weer een tv-scherm moet fotograferen.)

Peace, Lowe & Understanding


Voor onze kerst/nieuwjaarskaart gebruikten we het thema ‘What’s so funny about peace, love and understanding’, gebaseerd op een liedje dat Nick Lowe lang geleden schreef toen hij nog bas speelde bij pub-rock band Brinsley Schwarz. Bij het schrijven had hij een oude hippie in gedachten, die zich afvraagt wat er nu zo raar is aan vrede, liefde en begrip.
De oude mod Lowe, rijdt nu Mercedes-Benz, heeft een hypotheek en kan dat allemaal betalen mede dankzij de royalty’s van de verschillende uitvoeringen van de song. Niks mis mee trouwens, integendeel, heerlijk als je een lied hebt geschreven waar regelmatig geld van binnenkomt. Een interview met Nick Lowe over het lied staat op deze site.

Buddy Miller in Paradiso


Veel kende ik nog niet van Buddy Miller, behalve dan wat ik al een tijd terug had gedownload: does your ring burn your finger en het prachtige I’m not getting any better. Misschien had ik hem ooit een keer met Steve Earle gezien, ik weet het niet. Ik las besprekingen van ‘Universal United House of Prayer’, een cd van een gelovige man, over God, maar erg oprecht, mooi en ach, ik ben Gerard Reve ook blijven lezen toen hij katholiek werd. Johnny Cash zong ook prachtige liedjes over God en die vind ik mooi, zonder dat ik hoef te geloven in een God. Van de cd over Dylan die onlangs bij Uncut zat, sprak de uitvoering van Miller van Dylan’s ‘With God on our side’ me erg aan.
Dus stonden we tussen de Buddy Miller fans vooraan bij het podium in Paradiso. Wat vooral opviel bij het concert was de communicatie tussen Miller en zijn publiek. Als je tegen Steve Earle roept dat je een bepaald liedje graag wilt horen, dan roept hij, dat hij wel bepaalt wat er gespeeld gaat worden. Miller bepaalt ook wat er gespeeld wordt, maar het gaat op een aardige manier en hij geeft zijn fans -als de band het gevraagde liedje heeft geoefend- wat ze willen horen.
Hij had een fantastische band, er werd zo duidelijk met plezier gespeeld. De Fredlee’s waren het niet eens of het een leuk concert was: Linda vond het te lang, te veel hetzelfde, ik vond het prachtig, het kon me niet lang genoeg duren.
Over één ding waren we het eens: Buddy Miller moet een erg aardig man zijn.