Een woestijn met verkeersborden

Behalve dat ik nogal pijnlijk op mijn heup viel in de lelijke metalen strandtrap die ze tegen de Hondsbossch aan het bouwen waren en waarvan ik de bedenker vervloekte, was er verder tijdens mijn wandeling langs de oude Hondsbossche zeewering vooral verbazing. Over de hoop zand die ze tegen de dijk aanspoten was misschien wel na gedacht – hier en daar een duintje – maar wat ze verder met de dijk en het zand daartussen moesten, daar hadden ze geen idee over.

Er zijn nu veel strandopgangen, tenslotte is er nu veel strand en op sommige plekken hebben ze rare metalen trappen bedacht. Ik flikkerde er pijnlijk vanaf en vroeg met af wat er mis was met een gewone stenen trap, zoals bij opgang Spreeuwendijk.

Moeten die paarden over die hekjes springen? ALLEEN LOPEN OP HET VOETPAD!
Moeten die paarden over die hekjes springen? ALLEEN LOPEN OP HET VOETPAD!

Wie had trouwens al die verkeersborden bedacht? Op de oude dijk en het deel aan de kant bij de zee was er geen verkeersbord te zien. Het was al een shared space avant la lettre. Daar kon je wandelen en fietsen en af en toe kwam er een auto en iedereen lette op elkaar. Nu staat er: daar mag je wandelen, daar met je paard en ho! de fietsers hebben voorrang op hun fietspad. Zeker voor de mamils die daar in grote getale langs komen fietsen. Vanmiddag liep ik er in mijn dooie eentje. Niemand gezien. Niet op het fietspad, niet op het voetpad en er kwam ook geen galopperend paard langs. Waarom zou je er ook gaan fietsen? Onderaan de dijk is het dan nog leuker.

Maar nog even over de zeekant van de dijk die niet onder het zand is verdwenen. Tussen de stenen zie je de paardenbloemen opschieten, mooi, maar het blijven rare valleitjes, met aan de ene kant de dijk en aan de andere kant een berg zand.

_DSF8454
In de valleitjes af en toe wat paardenbloemen.

De vogels zijn verdwenen. Op de strekdammen zaten altijd meeuwen en over het basalt holden de drie-tenige-steenlopers. Die moesten allemaal verhuizen. Waarheen? Geen idee, niet in de buurt, in ieder geval. Over de nieuwe  duinen zweeft hier en daar een meeuw, maar de steenlopers? Nowhere to be seen.

De oude dijjk, met de WESP en de vogels. En niet te vergeten: de zee! En het zwart basalt.
De oude dijk, met de WESP en de vogels. En niet te vergeten: de zee! En het zwart basalt.

Gelukkig blijft het aan de polderkant mooi en een wandeling over de dijk van Petten naar Camperduin blijft daardoor ook mooi. Als je voornamelijk naar links blijft kijken…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *