Category Archives: Muziek

Wohohohohohooooo…

Ramses.jpg
Het is stil in Amsterdam. Stil in die zin, dat er niet veel mensen op straat zijn. Daar is het weer ook naar. De regen klettert met vlagen op de daken van de auto’s en de wind raast door de Roeterstraat. We zijn op weg om bij Kriterion kaartjes te kopen voor The eternal sunshine of the spotless mind. Daarna gaan we – vóór de film om kwart voor acht begint – eten bij de Turkse pizzeria vlakbij.
Als we bijna klaar zijn met eten, schuifelt een rijzige gestalte achter een rollator de pizzeria binnen. Ramses Shaffy.

Continue reading Wohohohohohooooo…

Peace, Lowe & Understanding


Voor onze kerst/nieuwjaarskaart gebruikten we het thema ‘What’s so funny about peace, love and understanding’, gebaseerd op een liedje dat Nick Lowe lang geleden schreef toen hij nog bas speelde bij pub-rock band Brinsley Schwarz. Bij het schrijven had hij een oude hippie in gedachten, die zich afvraagt wat er nu zo raar is aan vrede, liefde en begrip.
De oude mod Lowe, rijdt nu Mercedes-Benz, heeft een hypotheek en kan dat allemaal betalen mede dankzij de royalty’s van de verschillende uitvoeringen van de song. Niks mis mee trouwens, integendeel, heerlijk als je een lied hebt geschreven waar regelmatig geld van binnenkomt. Een interview met Nick Lowe over het lied staat op deze site.

Buddy Miller in Paradiso


Veel kende ik nog niet van Buddy Miller, behalve dan wat ik al een tijd terug had gedownload: does your ring burn your finger en het prachtige I’m not getting any better. Misschien had ik hem ooit een keer met Steve Earle gezien, ik weet het niet. Ik las besprekingen van ‘Universal United House of Prayer’, een cd van een gelovige man, over God, maar erg oprecht, mooi en ach, ik ben Gerard Reve ook blijven lezen toen hij katholiek werd. Johnny Cash zong ook prachtige liedjes over God en die vind ik mooi, zonder dat ik hoef te geloven in een God. Van de cd over Dylan die onlangs bij Uncut zat, sprak de uitvoering van Miller van Dylan’s ‘With God on our side’ me erg aan.
Dus stonden we tussen de Buddy Miller fans vooraan bij het podium in Paradiso. Wat vooral opviel bij het concert was de communicatie tussen Miller en zijn publiek. Als je tegen Steve Earle roept dat je een bepaald liedje graag wilt horen, dan roept hij, dat hij wel bepaalt wat er gespeeld gaat worden. Miller bepaalt ook wat er gespeeld wordt, maar het gaat op een aardige manier en hij geeft zijn fans -als de band het gevraagde liedje heeft geoefend- wat ze willen horen.
Hij had een fantastische band, er werd zo duidelijk met plezier gespeeld. De Fredlee’s waren het niet eens of het een leuk concert was: Linda vond het te lang, te veel hetzelfde, ik vond het prachtig, het kon me niet lang genoeg duren.
Over één ding waren we het eens: Buddy Miller moet een erg aardig man zijn.