Category Archives: Muziek

De melancholie van de Gibbons

Opeens, omstreeks half drie vanmiddag, begon een van de Gibbons in Artis zijn geluid te maken. ‘Zijn’ omdat ik denk dat het een van de zwarte Gibbons is en zwarte Gibbons zijn mannetjes. Een smachtende, melancholieke kreet. Ik weet niet of het voor die Gibbon ook melancholiek is, voor mij in ieder geval wel.

Waarom ze dat geluid maken; geen idee. Ik stel me voor dat het een verlangen is naar iets onbereikbaars, een verlangen naar de jungle die ze misschien nooit hebben gekend. Ze kennen nu alleen dat eilandje en dat kleine hok in Artis. Maar melancholie is iets dat ík aan ze toe ken. Geen idee van het gevoelsleven van een Gibbon, het zal meer met mijn eigen gevoelsleven te maken hebben. Melancholiek omdat we op dit moment geen rondje Artis kunnen doen. Of omdat ik niet om negen uur voor de poort kan staan, om als een van de eersten naar binnen te kunnen, naar een rustig Artis.

Biloxy

Speel en zing ik daarom de laatste tijd zo vaak Biloxi van Jesse Winchester? Jesse Winchester was een Amerikaan die in 1967 naar Canada uitweek om te ontsnappen aan de dienstplicht en aan Vietnam. Biloxy ligt aan zee, in het zuiden van de Verenigde Staten, waar hij werd geboren en opgroeide. Biloxy is een mooi en – voor mij in ieder geval – zwaar melancholisch lied:

Down around Biloxi
Pretty girls are swimming in the sea
Oh they look like sisters in the ocean
The boy will fill his pail with salted water
And the storms will blow from off towards New Orleans

The sun shines on Biloxi
The air is filled with vapors from the sea
And the boy will dig a pool beside the ocean
He sees creatures from a dream under the water
And the sun will set from off towards New Orleans

The stars can see Biloxi
The stars can find their faces in the sea
We are walking in the evening by the ocean
We are splashing naked in the water
And the sky is red from off towards New Orleans

Hij schreef het, denk ik, toen hij niet terug kon naar Amerika en in het koude Canada zat. Mooi en troostend lied, tijdens deze corona-blues.

Lijstjes, lijstjes en nog meer lijstjes…

Lijstjes, lijstjes, lijstjes… Ja, daar lustten we jaren geleden op het Fredlee-weblog wel pap van. Vooral van muzieklijstjes natuurlijk. Kijk nog maar eens in de archieven van dit blog, dat al zolang stil staat. Tijd voor een nieuwe impuls, te beginnen met mijn Spotify-lijst van dit jaar.

Joan Shelley

Meestal gaat het op een jaarlijstje over nieuwe muziek die je dat jaar hebt ontdekt (en daardoor het meest hebt gespeeld). Voor een deel was dat dit jaar bij mijn lijstje ook het geval. Net als vorig jaar was een van mijn veel gedraaide muziek die van Joan Shelley. Joan Shelley ken ik eigenlijk doordat Jeff Tweedy van Wilco – vorig jaar of alweer het jaar daarvoor – een album van haar produceerde. Was ik altijd een fan van Gillian Welch (maar na het concert in Paradiso kon ik haar eigenlijk niet meer draaien), de muziek van Joan Shelley vind ik echt nog veel mooier. Welch is meer een zeurpiet, Shelley is romantischer, grijpt me meer aan en haar stem is eigenlijk meer bezwerend. Haar gitarist – Nathan Salsburg – vind ik eigenlijk interessanter dan David Rawlings. Nu ja, luister zelf maar naar haar nieuwe album Like the river loves the sea. Continue reading Lijstjes, lijstjes en nog meer lijstjes…