Tag Archives: Felgar

Van Felgar naar Viana do Castelo – dag 9

We moesten verder. Lisa en familie gingen die dag naar de Sierra Estrela, wij gingen naar Viana do Castelo. Een afwijking van het oorspronkelijke plan, want we zouden eigenlijk recht naar boven gaan, naar de Spaanse kust. Maar onze herinneringen van vijf jaar geleden aan Viana do Castelo waren erg prettig, een leuke plek aan zee, waar we, naast opgelicht, ook een heerlijk hotel hadden gehad en heerlijk hadden gegeten.

Vijf jaar geleden was de weg richting Porto nog lang en kronkelig – Viana ligt een stukje boven Porto – en hadden we er uren over gereden, nu waren we binnen twee uur in Viana.

Wat is er lekkerder om terug te komen op een plek waar je het heerlijk hebt gehad? Hetzelfde boutique-hotel, dezelfde restaurants, dezelfde zee… Dat kan natuurlijk zwaar tegenvallen. Vijf jaar geleden waren we misschien alcoholisch beneveld of anderszins was ons beoordelingsvermogen vervormd, maar nee. Viana do Castelo was misschien drukker, maar ook frisser levendiger en de leuke plekken die we ons herinnerden waren even leuk of leuker.

Die avond gingen we dan eindelijk eten bij Tasquinha da Linda, een restaurant dat vijf jaar geleden ons ook al was aangeraden door de hoteleigenaar, maar wat er niet van gekomen was. Inktvis hadden ze niet die avond, we kregen een zeer vullende visschotel met aardappelen die, toen er werd afgeruimd, door de kok kritisch werd bekeken of we wel voldoende hadden gegeten. Het kon er mee door.

We sloten af bij FOZ, een tent aan het water, bij de monding van de rivier, met IJs voor Mrs.Fredlee, brandy voor mij en een bel witte wijn voor Mrs.Fredlee.

Tutti carouselli liepen we naar het hotel. Ineens hoorden we uit een straat vrolijke zang. En dans blijkbaar. In Viano do Castelo was het jaarlijkse internationale volksdansfeest. Op het centrale plein was het druk, waar we even naar het geheel keken. Ik wilde graag naar het hotel. Mrs.Fredlee vond het wel leuk en dus maakten we nog een paar vrolijke zang-en-dansjes mee! 

Felgar – dag 7 en 8

De dag na de doop verliep wat loom. Wat te doen na deze dag? We gingen met Lisa, Vitor, Tiago, Cheyenne en Baily (de hond) naar het dal. Een weg die vanuit Felgar naar beneden liep. Vroeger kwam je via de weg bij de rivier. Nu eindigde de weg bruut in het stuwmeer. Vitor en Baily namen een duik.

Ikzelf nam later in het zwembad van het hotel een duik. Iets dat Mrs.Fredlee de volgende dag deed.

We wilden graag de olijfboomgaarden van Maria en Antonio zien. Geheel onverwacht gingen we met de pick-up truck, het was iets uit een oude Italiaanse film. We gingen omhoog de bergen in door een fantastisch landschap. Zo mooi. Kijk zelf maar.

Tiago’s doop in Felgar – dag 6 -deel 2

Deel 2 van de doop is na de doop. Eerst in de sacristie met de priester, de koster, de peetvader, -moeder, Lisa en Vitor en het gedoopte kind natuurlijk. Handtekeningen op de doopakte enzovoort.
Daarna een feest vlakbij Santuario Nossa  Senhora Amparo, vanaf het hotel en de kerk een beetje heuvel op.
Tiago vond het allemaal prachtig maar was ook uiteindelijk erg moe. Hij werd natuurlijk wel wakker voor de taart.

Tiago’s doop in Felgar – dag 6

De doop. Of je er nu in gelooft of niet, het is een mooi gebeuren. Als ex-katholiek ben ik natuurlijk ook gedoopt, ooit toen ik net geboren was. Ik weet er niets meer van. Tiago, die bijna twee was, weet er straks vast ook niets meer van. Dat ie gedoopt is bewijzen de foto’s, zijn doopbewijs en zullen alle mensen bevestigen die erbij waren: Tiago is gedoopt in de kerk in Felgar. Zijn Peter en Meter, zoals het in het Nederlands heet, peetvader en peetmoeder, Padrinho en Madrinha, Dennis en Mafalda, zullen het ook kunnen getuigen.
Gedoopt. Volgens de katholieke leer komt hij nu in ieder geval niet in het voorgeborchte, maar in de hemel.
Eerst moest hij gekleed worden in zijn dooppakje, we wandelden naar de kerk en dan waren er de rituelen van de doop, met als hoogtepunt het gieten van wat water over het hoofd van de dopeling.
Ik schoot maar raak met mijn camera en mijn nieuwe lens. Heel veel foto’s. Daarom is dit deel 1 van De Doop. Alvast een kleine selectie.

Van Zamora naar Felgar – dag 5

De volgende dag gingen we naar Felgar in Portugal, waar de ouders van Vitor wonen. Felgar was het belangrijkste doel van onze vakantie, de rest was eigenlijk extra. In Felgar zou de volgende dag, zaterdag, onze kleinzoon Tiago gedoopt worden. Een speciaal moment, of je nou gelovig, ex-gelovig of ongelovig bent.

De vorige keer dat we vanuit Spanje naar Felgar reden waren we nogal afgedwaald, stuurde Google Maps ons onherbergzame paden op en kwamen we uiteindelijk uren later aan dan de bedoeling was. Nu informeerden we bij Vitor en Lisa wat de juiste route moest zijn: die via Miranda do Douro of via Braganca. Via Miranda do Douro moest het zijn en die route leidde ons langs prachtige stuwmeren en andere schitterende landschappen. 148 km, 2 uur en 14 minuten zei Google. En dat klopte wel zo’n beetje.

We reden weg uit een bewolkt Zamora, met een zon die daar doorheen brak. Mooi licht en dus stopten we even om dat vast te leggen. Ook bij de stuwmeren en -dammen stopten we.

Bij Maria en Antonio in Felgar konden we met toute la famille aan de lunch.

Morgen is de doop.

To Porto

20110902-103928.jpg

Vanmorgen namen we eerst afscheid van Lisa, Vitor en Cheyenne, die richting Bordeaux vertrokken. Maria smeerde boterhammen, Mrs Fredlee pakte ze in en ik keek toe.

Early this morning we first said goodbye to Lisa, Vitor and Cheyenne, driving back home via Bordeaux. Maria made them sandwiches, Mrs Fredlee packed them up and I watched.

20110902-104130.jpg

20110902-104205.jpg

En toen gingen we zelf verder. Naar Porto. Moeizaam rijden, want de snelweg die we namen was nog lang niet klaar, het mistte, maar het was daardoor ook leuk, mooi en tja, spannend of iets dergelijks. Onze Amerikaanse mevrouw van Sygic, onze routeplanner, deed het beter dan de mevrouw van Google die ons altijd maar onduidelijke flauwe bochten wil laten nemen. Mevrouw Sygic was duidelijk, waardoor we uiteindelijk heel snel in ons hotel belanden.

And then we continued our journey. To Porto. We drove painfully slow, because the motorway we took was no where near finished yet, it was misty, but despite all that also nice, beautiful and yeah exciting or something like that. Our american lady from Sygic, our route planner, did it better than the Google lady that kept telling us all the time to take unclear ‘slight bends’. Mrs Sygic was very clear, which meant that in the end we arrived very quickly at our hotel!

We wilden de stad in en omdat Mrs.Fredlee moeilijk loopt gingen we met de metro. Kaartjes kopen was onduidelijk, ingewikkeld, maar we werden heel aardig geholpen door een aardige Portugese man, die ons later ook de metro wees en in de metro werden we ook weer terzijde gestaan door een aardige mevrouw. We gingen met de metro over de Douro, een prachtig tafreel.

We wanted to go into the city but because Mrs. Fredlee is walking a bit difficult at the moment, because of het foot, we took the metro. Buying tickets was unclear, complicated, but we were quickly helped by a really nice Portuguese guy, that also showed us which metro to take and in the metro we were helped, once again, by a really nice lady. We went with the metro over the Douro, a fantastic sight.

20110902-105105.jpg
We liepen terug over de ijzeren brug naar de andere kant van de Douro, iets wat Mrs.Fredlee ietwat te hoog vond. Maar wel mooi.

We walked back over the iron bridge to the otherside of the Duoro, something that Mrs.Fredlee found a little bit too high. But beautiful all the same.

Daarna aten we, bij de wel wat toeristisch ingestelde tentjes aan de oever van de Douro. Heel romantisch, ook wel lekker en nu zitten we in de hotelkamer en hebben we nog een lekker flesje Vinho Verde besteld. We missen Lisa en Vitor en Cheyenne en ook Maria en Antonio en Avô maar het is nu eenmaal partir c’est mourir un peu… weg gaan is een beetje sterven…

Afterwards we ate, at a bit too touristy type restaurant on the banks of the Douro. Very romantic, and also rather tasty and now we are sitting in our hotel room and have just ordered a delicious bottle of Vinho Verde from room service. We miss Lisa, and Vitor and Cheyenne and also Maria and Antonio and Avô but as the saying goes partir c’est mourir un peu….
to leave is to die a little…

20110902-105434.jpg

20110902-105442.jpg

20110902-105455.jpg