Tag Archives: Duinen

Een keurig fietspad van Petten naar Camperduin

Gisteren fietste ik over het nieuwe fietspad dat werd aangelegd in de Hondsbossche duinen, de berg zand die vorig jaar over de Hondsbossche zeewering werd uitgestort. Een keurig fietspad, van asfalt, met streepjes in het midden om de fietsrijbanen te scheiden en een extra strook asfalt voor de voetgangers. Ik had wind mee, dus ik kon flink doorsjezen naar Camperduin.

Het breedste fietspad langs de zee, op de Hondsbossche zeewering
Het breedste fietspad langs de zee, op de Hondsbossche zeewering

Wat een verschil met het breedste fietspad langs de zee, die de Hondsbossche zeewering was. Ook dat fietspad bestond uit asfalt en basalt, ging rechtdoor, naar de einder waar Camperduin moest liggen. Camperduin, verborgen achter de dijk. Lopend bovenop de dijk zag je aan de ene kant de groene polder en aan de andere kant de zee met de zwarte strekdammen die hun vingers ver in de zee uitstrekten.

Aan de ene kant de zee, aan de andere kant de polder.
Aan de ene kant de zee, aan de andere kant de polder.

Op het huidige fietspad zie je aan de ene kant de resten van de Hondsbossche zeewering en aan de andere kant de hoop zand met daarin  plukken helmgras en verderop een strookje zee.

Onder dit zand ligt het oude fietspad.
Onder dit zand ligt het oude fietspad.

Mooi? Nou, nee. Lelijk? Tja. Keurig is het. Met Mrs.Fredlee verschilde ik van mening. Ik vond de oude Hondsbossch wonderschoon, zij vond haar mooi van lelijkheid (even in mijn woorden uitgedrukt). Foto’s zeggen meer dan mijn woorden. Kijk zelf maar.

De aangeharkte Hondsbossche zeewering (1)

Er waren mensen die de ‘oude’ Hondsbossche zeewering saai en lelijk vonden. Saai? Lelijk? Ik vond de Hondsbossch een prachtig kunstwerk. Zij lag als een strakke, stevige muur van basalt in het landschap. Aan de zeekant grijs en zwart, aan de polderkant groen met gras, of – in het voorjaar – geel van de paardenbloemen. Nu ligt er een aangeharkt duinlandschap aan de zeekant. Mooi? Mwah. De meningen verschillen erover.
Continue reading De aangeharkte Hondsbossche zeewering (1)

Mijn liefde voor de Hondsbossche zeewering

Zand en de zee in de verte.
Zand en de zee in de verte.

Daar ligt zij dan, de Hondsbossch. Ze ligt verdwenen en verstikt onder grote bergen zand. De prachtige Hondsbossch met haar wulpse welvingen, met haar zwarte basalt en met de golven die breken tegen haar machtige kont.
Nu ligt er het zand, boven op de Hondsbossch liggen de duinen in wording. Ziet er mooi uit. Een mooi uitgevoerd werk. En die hoge klimduin bij Petten! En die lagune bij Camperduin! Allemaal prachtige staaltjes van Hollandse kustverdedigingskunst. Daar zullen ze in het buitenland nog van opkijken.
Het is vast een verbetering voor Petten, een dorp dat langzamerhand insliep. Dat strand en die nieuwe duinen zijn spectaculair. Op het strand bij Camperduin is strandtent Luctor Et Emergo opgeschoven naar de nieuwe strandingang bij Camperduin. In de lagune komt nog een strandtent. In Petten schuift Zee en zo op tot naast de nieuwe houten trap en in de buurt komen strandhuizen. Goed voor het toerisme. Goed voor de middenstand.

De basalten strekdammen strekken zich uit in de zee, naast het breedste fietspad ter wereld.
De basalten strekdammen strekten zich uit in de zee, naast het breedste fietspad ter wereld.

Continue reading Mijn liefde voor de Hondsbossche zeewering