Peace, Lowe & Understanding


Voor onze kerst/nieuwjaarskaart gebruikten we het thema ‘What’s so funny about peace, love and understanding’, gebaseerd op een liedje dat Nick Lowe lang geleden schreef toen hij nog bas speelde bij pub-rock band Brinsley Schwarz. Bij het schrijven had hij een oude hippie in gedachten, die zich afvraagt wat er nu zo raar is aan vrede, liefde en begrip.
De oude mod Lowe, rijdt nu Mercedes-Benz, heeft een hypotheek en kan dat allemaal betalen mede dankzij de royalty’s van de verschillende uitvoeringen van de song. Niks mis mee trouwens, integendeel, heerlijk als je een lied hebt geschreven waar regelmatig geld van binnenkomt. Een interview met Nick Lowe over het lied staat op deze site.

Buddy Miller in Paradiso


Veel kende ik nog niet van Buddy Miller, behalve dan wat ik al een tijd terug had gedownload: does your ring burn your finger en het prachtige I’m not getting any better. Misschien had ik hem ooit een keer met Steve Earle gezien, ik weet het niet. Ik las besprekingen van ‘Universal United House of Prayer’, een cd van een gelovige man, over God, maar erg oprecht, mooi en ach, ik ben Gerard Reve ook blijven lezen toen hij katholiek werd. Johnny Cash zong ook prachtige liedjes over God en die vind ik mooi, zonder dat ik hoef te geloven in een God. Van de cd over Dylan die onlangs bij Uncut zat, sprak de uitvoering van Miller van Dylan’s ‘With God on our side’ me erg aan.
Dus stonden we tussen de Buddy Miller fans vooraan bij het podium in Paradiso. Wat vooral opviel bij het concert was de communicatie tussen Miller en zijn publiek. Als je tegen Steve Earle roept dat je een bepaald liedje graag wilt horen, dan roept hij, dat hij wel bepaalt wat er gespeeld gaat worden. Miller bepaalt ook wat er gespeeld wordt, maar het gaat op een aardige manier en hij geeft zijn fans -als de band het gevraagde liedje heeft geoefend- wat ze willen horen.
Hij had een fantastische band, er werd zo duidelijk met plezier gespeeld. De Fredlee’s waren het niet eens of het een leuk concert was: Linda vond het te lang, te veel hetzelfde, ik vond het prachtig, het kon me niet lang genoeg duren.
Over één ding waren we het eens: Buddy Miller moet een erg aardig man zijn.

‘Pinch! Punch! First of the month!!’

How does it go?
The Rules:
• It has to be the first day of the month after dawn and before midday.
• The person(s) have to be awake.
• You can’t Pinch! Punch! the person whose already Pinched! Punched! you.
So with this in mind you pick your victim, home in and strike with a not too painful but noticeable pinch and a punch some where on their body whilst triumphantly whooping:
‘PINCH! PUNCH!!! FIRST OF THE MONTH!!!!!’
In my family the reactions when being pinched punched usually range between surprise “Shit… is it the first of the month again!” or indignation “NO! NO! Doesn’t count/ I saw you coming/it’s nearly twelve o’clock/I wasn’t awake properly/it’s too early/I don’t do pinch punch/…stupid English tradition/what’s the point/ auwwww that hurt!!!”
But ….you bet come the end of this month they’ll all be fiendishly plotting how to ‘Pinch! Punch’ ME come first of March!

Bad hair day

2005-02-01-0006.jpg
In de vernieuwde OOR staan in de rubriek ‘Test Kees’ besprekingen van koptelefoons. Onder andere van de Sennheiser PXM60, die ik net zelf voor mijn iPod had aangeschaft. Ik citeer: ‘Groeiend in populariteit is de hoofdtelefoon met nekbeugel, vooral bij hen met een bewerkelijk en volumineus kapsel. Het stelt je in staat toch prima geluid te genieten zonder bad hair day.’
Mmmm… Bewerkelijk en volumineus kapsel. Mijn ‘bad hair day’ heb ik al lang achter de rug.

Yorkshire tea and Ginger biscuits


Ik woon nu al vele jaren in Nederland en inmiddels al langer dan in Engeland.
Ik was van af de eerste dag dat ik van de night-boat afstapte in Hoek van Holland bezig met integratie. Lang voor dat het van me verwacht werd of dat de politici het noodzakelijk vonden.
1972:
‘Learn Dutch? Why? We speak English!’
‘Nederlandse geschiedenis leren? Why?It’s boring!’
‘Stemmen? Why? It’s not necessary!’
Voor mij was het een hele logisch stap om zo snel mogelijk de taal te leren, alles te weten te komen over Nederland en hier te kunnen stemmen. Om de simpele reden: te kunnen communiceren en er bij te horen.

Continue reading Yorkshire tea and Ginger biscuits