Op zoek naar een batterijtje voor de koortsthermometer

Omdat onze prachtige, moderne koortsthermometer de hele tijd Lo aangaf, dacht ik: Lo? Dat is vast een zwakke batterij. Maar nieuwe opgeladen batterijen boden geen soelaas. Misschien kon onze oude Kruidvat-thermometer dan onze temperatuur meten. Het piepkleine knoopbatterijtje van dat ding bleek ook uitgeput. Dan maar naar buiten. We gaan op batterijenjacht.

Het ziet er buiten zo midden op de dag eigenlijk gewoon uit. Behalve dan dat de tegenliggers op Pelikaanbrug elkaar echt proberen te ontwijken. Anyway, ik was op weg naar Doe het zelf Wittenburg, daar zouden ze die batterijen wel hebben. Daar keek de man die me hielp naar het type-nummer van het knoopbatterijtje en schudde zijn hoofd. Van een koortsthermometer zeker?, vroeg hij. Die zijn allemaal uitverkocht. Voor de zekerheid kocht ik AAA-batterijen voor de digitale moderne thermometer.

Die batterijen leken ook niet te werken. Onze temperatuur bleef Lo. Hij kon onze temperatuur niet meten. Ik zocht online naar hulp, naar de handleiding van dat ding. Moest ik het digitale ding resetten? Lang verhaal kort: er zat een propje viezigheid in het topje van de thermometer. Het topje dat je in je oor stopt… Lo verdween en we hadden 36,3 en 36,4. Keurig. En als je je afvraagt waarom we onze temperatuur meten… We hebben die app van het OLVG, waar we elke dag onze informatie naartoe sturen.

Lenteknoppen…

Teruglopend van Doe het zelf Wittenburg zag ik dat de knoppen van de prachtkastanje op de Laagte Kadijk begonnen uit te lopen. Lente. Troostlente.

Op naar de boze buitenwereld

Gisteren lekker binnen, vandaag waren we van plan om wat boodschappen te doen. Naar de apotheek, waar ik mijn ventolin moest ophalen. En wat boodschappen voor het eten.

Het voelde buiten niet echt anders dan anders. Behalve dan natuurlijk als je iemand tegemoet liep, waar je keek: zal ik die persoon links of recht passeren. Op de Pelikaanbrug liepen we op het voetpad en voor ons gingen tegenliggers snel naar links, weg van ons ‘oudjes’. Duidelijk een beetje schichtig…

In de Appie bij de Molen zag ik twee oudere mannen met een stevige mondkap. In de Vomar stond iemand te collecteren, maar, vroeg ik me af: wie heeft er geld bij zich? Je koet overal met je pasje betalen, dus geen los geld en je moet bij die collectant dichtbij komen om wat in zijn collectebus te doen. Bij de slijter in die Vomar voelde ik me eigenlijk net zo als de mensen die nog even snel naar de koffieshop wilden voor hun weed. Bij deze Vomar is het een klein slijterijtje, waarvan de ingang was afgesloten.

En Klaas kwam ook al niet…

Ik moest op een belletje drukken om iemand te roepen die me kon komen helpen. Dat belletje zag ik natuurlijk niet meteen. Maar ook toen ik had gebeld, duurde het nog een tijdje voordat iemand kwam om me te helpen. Ik voelde me de junk voor zijn shot. Jim Beam of Talisker? Daarna dus naar de Appie, waar ze eigenlijk alles hadden wat we wilden. En oh ja, de apotheek had gewoon doosjes paracetamol. We zijn weer voor een paar dagen voorzien.

Op de achtergrond loert de corona

Maandag werd onze 2de kleinzoon 1 jaar. Wat te doen om dat te vieren. Naar Amsterdam-Noord met de pont? We twijfelden. Als Mohammed niet naar de berg toekomt, dan… Zo kwam Lisa met de jarige Liam en zijn broer naar ons toe. Het was gezellig, meer dan gezellig zelfs, met onze dochter en kleinzonen. Op de achtergrond loerde het corona-virus.

Het kaarsje uitblazen. Liam is geïnteresseerd in de koekjes.

Het is nu alweer woensdag. Het bestelde meel voor het broodbakken kwam gisteren aan. Brood voor de komende maanden. Onze Appie had gisteren genoeg spullen om bijvoorbeeld vandaag een heerlijke pompoensoep te bereiden. We gaan er bijna niet uit. Gisteren dus even naar Appie. Vandaag bleven we binnen. Ik werkte druk aan het computer-creatiefblog. Voor Linda en mijzelf, die altijd al thuis werkten, is er eigenlijk weinig verschil. Ik zit tussen 9 en 10 achter mijn iMac en begin te schrijven.

Toch voelt het anders. Op een of andere manier voelt het alsof je veel meer tijd hebt om iets te doen. Omdat je geen afspraken hebt, omdat je niet per se boodschappen hoeft te doen. Maar dat is natuurlijks vals. Het is toch ineens 1 uur, tijd voor de lunch. En na een dutje op de bank, moet je nog even dit en een telefoontje dat en dan is het alweer tijd voor de Duvel. En eten koken. En dan is het weer avond en kijken we naar Netflix, naar Better Call Saul of een film.

Ik lees veel over dat corona-virus, maar ook weer niet teveel. Als je dat doet word je er gek van. Ik althans. Als we het krijgen, dan zullen we wel zien. We proberen niet besmet te worden. Handen wassen.

Zondag, gewoon lekker binnen

Zondag, gewoon lekker binnen. Vaag hadden we het plan om als het beetje zonnig was om naar buiten te gaan voor een wandeling… Maar nee, het was grijs, het bed was lekker en we hadden eten zat in huis. Brood uit de broodbakmachine. Beschuit op bed. Een klassieke zondag, eigenlijk.

Beschuit op bed…

Artis ook dicht

Op Twitter, Facebook, de telllevisie kwam van alles voorbij over de corona-dreiging, maar daar lieten we ons niet zenuwachtig over maken. Nou… Een beetje wel natuurlijk. We zijn alletwee bijna zeventig, dus in de gevoelige zone. Maar, vandaag dus niet, want we gingen er niet uit. Ik had in mijn hoofd om nog even naar Artis te gaan – dat was nog open – maar hoor net dat het nu ook dicht gaat.

Het is stil in de stad…

Geen café, geen restaurant, geen museum, geen theater, geen Artis, nu alles dicht. We hoeven gelukkig niet in de rij te staan voor onze weed, want die roken we niet. Vandaag gewoon lekker bezig met oude foto’s. Linda maakt zich zorgen over haar zus en zwager die in Spanje zitten. Daar is alles nog strenger dan hier. Vreemde tijden. Misschien morgen even door de stad lopen en fotograferen. Zo stil is het nog nooit geweest.

De Harger- en Pettemerpolder in 2010, met wat ijs langs de Schoorlse zeedijk.

Afstand houden. Misschien morgenvroeg naar Appie. De Duvel is in de aanbieding. Die kunnen we hamsteren. Voor de rest hebben we alleen nog groente nodig. En verder rustig schrijven. Voor het blog, voor dit blog en verder met mijn plan voor een boek over de Harger- en Pettemerpolder.

Zaterdag, niet naar buiten?

We liggen – het is net na twaalven – nog lekker in bed. We hoeven geen boodschappen te doen, het stoofpotje staat koel en ik hoef vandaag niets te schrijven voor Computer Creatief. Kortom, het voelt gewoon als een vrije zaterdag. Niet als een Corona-zaterdag.

Kwaliteitsgarantie

Nou… Niet als Corona-zaterdag? De radio staat op 1 en daar hoorden we Ilja Leonard Pfeijffer vanuit Genua verslag doen hoe het virus in Italië huishoudt. Het zet je aan het twijfelen over de maatregelen in Nederland. Is het te weinig? Zijn we er over 14 dagen hetzelfde aan toe als in Italië? Ik kijk naar de zakjes bonen die we hebben aangeschaft met een houdbaarheidsdatum/kwaliteitsgarantie tot volgend jaar september. Hoe zijn we er tegen die tijd aan toe?

Lekker in bed

Volgende week een CT-scan van mijn longen in het olvg. Gaat dat nog door? Als bijna 70-jarige longpatiënt maak ik me soms/regelmatig zorgen over mijn eigen houdbaarheidsdatum. Maar nu even niet. We liggen lekker in bed. Met koffie, koekjes en voor lunch ons eigen gebakken brood. We kopen nog een boek voor onze e-readers. Als het niet nodig is, hoeven we de komende dagen niet naar buiten. Zoals Pfeijffer zei: hij mag niet naar buiten, dus hij krijgt het virus niet. Wij mogen nog wel, maar hoeven even niet. We blijven binnen. Lekker rustig. En veilig.