Mijn liefde voor de Hondsbossche zeewering

Zand en de zee in de verte.
Zand en de zee in de verte.

Daar ligt zij dan, de Hondsbossch. Ze ligt verdwenen en verstikt onder grote bergen zand. De prachtige Hondsbossch met haar wulpse welvingen, met haar zwarte basalt en met de golven die breken tegen haar machtige kont.
Nu ligt er het zand, boven op de Hondsbossch liggen de duinen in wording. Ziet er mooi uit. Een mooi uitgevoerd werk. En die hoge klimduin bij Petten! En die lagune bij Camperduin! Allemaal prachtige staaltjes van Hollandse kustverdedigingskunst. Daar zullen ze in het buitenland nog van opkijken.
Het is vast een verbetering voor Petten, een dorp dat langzamerhand insliep. Dat strand en die nieuwe duinen zijn spectaculair. Op het strand bij Camperduin is strandtent Luctor Et Emergo opgeschoven naar de nieuwe strandingang bij Camperduin. In de lagune komt nog een strandtent. In Petten schuift Zee en zo op tot naast de nieuwe houten trap en in de buurt komen strandhuizen. Goed voor het toerisme. Goed voor de middenstand.

De basalten strekdammen strekken zich uit in de zee, naast het breedste fietspad ter wereld.
De basalten strekdammen strekten zich uit in de zee, naast het breedste fietspad ter wereld.


Ik mis die prachtige brokken steen met het breedste fietspad van de wereld dat langs de zee liep tussen Camperduin en Petten. De golfbrekers van basaltblokken. De golven die te pletter sloegen op het harde steen van de Hondsbossch. De planten die tussen de stenen groeiden. De verscheidenheid aan vogels – steenlopers, drieteenstrandlopers, de scholeksters – die trippelden over het basalt. Of de meeuwen die soms in grote getale op de golfbrekers zaten en die opvlogen als je langs kwam lopen. Vanuit ons appartement in Petten even voor zonsondergang naar de dijk lopen. Kijken of de zon ging zakken. Of ‘s morgens bij weer en wind, even een loopje over de dijk. De zee is verder weg. Natuurlijk, hij is er wel, maar niet zo, niet zo direct, dichtbij.
De kust is nu op kracht, zoals het heet. Voor Camperduin, voor Petten is het vast een vooruitgang. Vooruitgang is niet te stoppen. De ‘powers that be’ storten daar nog verder zand indien nodig. Iedereen is blij en de Hondsbossch? Die ligt onder het zand.

Het begin van de Pettemer zeedijk, zoals het er nu bijligt.
Het begin van de Pettemer zeedijk, zoals het er nu bijligt.
Het begin van de Pettemer zeedijk een paar jaar geleden, met de begroeiïng tussen de stenen van de dijk. En de zee...
Het begin van de Pettemer zeedijk een paar jaar geleden, met de begroeiing tussen de stenen van de dijk. En de zee…
En in het voorjaar zijn er de paardebloemen. Die wonderbaarlijke combinatie van aan de ene kant de zee en het dorp aan de andere kant. En daartussen de dijk.
En in het voorjaar waren er de paardebloemen. Die wonderbaarlijke combinatie van aan de ene kant de zee en het dorp aan de andere kant. En daartussen de dijk.
Vanaf deze plek keek je in de verte naar Sint Maartenszee.
Vanaf deze plek keek je in de verte naar Sint Maartenszee.
De rondingen, het licht op de stenen dat altijd anders was...
De rondingen, het licht op de stenen dat altijd anders was…

4 thoughts on “Mijn liefde voor de Hondsbossche zeewering”

  1. Waar eeuwen lang gekozen werd voor nuchter functioneel, in de tijd van guldens en daalders, wordt nu zonder blozen gekozen voor speculatief gewin: voor verondersteld toerisme, veronderstelde recreatieve waarde, veronderstelde vooruitgang. Als het verhaal klopt is het mooi… Maar gaat men niet te snel voorbij aan het unieke karakter van het Hollandse zuinige calvinistische denken, en het unieke beeld dat dat opleverde in een ongekend aangeharkt landschap van strakke lijnen, kunstwerken die imponeren door schaal en consequentie en niet zo zeer door vorm wil of het volgen van een veronderstelde mode… Wordt over 50 jaar de dijk weer opgegraven vanwege zijn archeologische waarde, en toeristische attractiviteit, om het ingeslapen Putten weer klaar te stomen voor een nieuwe periode van bloei? Zeitgeist.

  2. @Martin Jaaa! Over 50 jaar de dijk weer opgraven. Ongetwijfeld pas nadat de aangelegde duinen bij een reuze storm voor een groot deel zijn weggespoeld…

  3. Dank voor dit pakkend verhaal, al had ik graag wat meer over de nieuwe natuur gelezen. Nieuwe natuur die door Kust op Kracht gepromoot wordt maar waarvan zij en nog geen een natuurorganisatie een voorstelling hebben gegeven. Verstuiving en verstikking is wat belangstellenden tot nu toe ervaren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *