De aangeharkte Hondsbossche zeewering (1)

Er waren mensen die de ‘oude’ Hondsbossche zeewering saai en lelijk vonden. Saai? Lelijk? Ik vond de Hondsbossch een prachtig kunstwerk. Zij lag als een strakke, stevige muur van basalt in het landschap. Aan de zeekant grijs en zwart, aan de polderkant groen met gras, of – in het voorjaar – geel van de paardenbloemen. Nu ligt er een aangeharkt duinlandschap aan de zeekant. Mooi? Mwah. De meningen verschillen erover.

Het is misschien te vroeg om wat over die nieuwe duinen van de Hondsbossch te zeggen. Ze zijn net aangeplant met helmgras en dat moet nog groeien. Op dit moment ziet het er allemaal nogal braaf uit. Keurige fiets- en wandelpaden, strandopgangen met parkeergelegenheid voor fietsen en veel, heel veel verkeersborden: Dit is een ruiterpad, die een wandelpad, dit is een fietspad. Haaientanden geschilderd bij het fiets- wandelpad: pas op daar is een fietspad en zij hebben voorrang.

Dit is een wandelpad!
Dit is een wandelpad!

Misschien, over een paar jaar ziet het eruit als een woest duinlandschap, dat hoop ik dan maar. Maar van duinlandschappen hadden we er al genoeg in Nederland. Van de oude Hondsbossche zeewering was er maar een!

De wonderschone strakheid van de Hondsbossche zeewering
De wonderschone strakheid van de Hondsbossche zeewering

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *