Voor mij begon het allemaal met Blueberry. Blueberry las ik in de Pep en toen ik ontdekte dat Blueberry in Frankrijk veel verder was, las ik het in Pilote, waar ik via Olaf Stoops Real Free Press een abonnement op nam. Daarna kwam Metal Hurlant – dat voor een groot deel compleet, beneden in de berging ligt – waarin Giraud onder zijn andere naam Moebius science fiction-achtige strips tekende.
Ik ging schrijven voor Stripschrift en maakte uiteindelijk samen met Kees de Bree een Stripschriftspecial over hem: De kleurrijke helden van Giraud/Moebius. Voor die special hebben we hem drie keer geinterviewd, waarbij hij helder dingen uiteenzette, maar ook vaag warrig praatte. (Het interview verscheen voor een deel ook in de HP en je kunt het hier op de blog vinden.) We maakten het boek in 1982 en ik ben er nog steeds trots op. Ik had hem graag nog een keer herinterviewd.
En nu is hij dood. Hij was een van mijn helden. Een aantal albums uit de Blueberry-reeks herlees ik nog steeds. Veel van het Moebius-werk staat dus in de berging, niet omdat ik het niet mooi vind, maar omdat er geen plaats was in de boekenkast.
Uiteindelijk heb ik ook nog een keer een Blueberry-album vertaald: De laatste kaart. Ik kreeg telkens een stel pagina’s opgestuurd. Op groot formaat, het formaat waarop Giraud tekende. Prachtig waren die pagina’s. Ik vond het een hoogtepunt in mijn stripvertalersbestaan.
Giraud was een genie, hij vernieuwde de strip, eerst met Blueberry, daarna, als Moebius de science fiction, met Arzach, John Diffool en nog veel meer kleurrijke helden.
Nooit meer een nieuwe Blueberry. Giraud was 73, nog veel te jong om dood te gaan.