Muziek


28
sep 11

Op reis met Bob

We rijden Salamanca binnen...

Vlak voor we van huis vertrokken stopte ik snel nog wat cd’s in de koffer, cd’s die ik in een helder moment even bij elkaar gegraaid had. Eigenlijk gingen we er vanuit dat we onze iPad en iPod wel op de autoradio konden aansluiten, die paar cd’s, die waren er voor zekerheid, als dat onverhoopt niet mogelijk was.
We reden zo’n 3400 km met de auto door het Iberische Schiereiland. Een flinke afstand. En daar hadden we muziek bij nodig. Rijden door de Spaanse hoogvlakte onder het genot van je favoriete muziek… Wat is er lekkerder. We konden de iPod en Pad niet aansluiten, dus waren we afhankelijk van de cd’s. Wilco, Sky blue sky, die we altijd draaien als we naar Petten rijden, een live-cd van Lucinda Williams, Steve Earle met zijn Townes liedjes en Bob. Dylan dus, met Tell Tale Signs. Vooral Bob deed het erg lekker tijdens de reis. Mississippi, Most of the time, allemaal prachtige liedjes, die we meezongen, als we Bob konden verstaan.
In Portugal kreeg hij concurrentie van Paula Fernandez. Haar cd hoorden we toen we in Viana do Castelo door een winkelstraat liepen, een mooie, warme stem die uit een cd-winkel opklonk, we zagen haar aan voor Portugees, maar ze bleek achteraf uit Brazilië te komen. Deed er niet toe.
Het waren geluksmomenten. Rijden door prachtige landschappen, met mooie muziek, met je lief… Wat wil je nog meer?
Vandaag moest er in het OLVG een MRI-scan gemaakt worden. Je kunt een cd meenemen om je af te leiden tijdens de enorme herrie die die scanner maakt. Ook op deze reis door het lichaam ging Bob mee. Hij kwam nauwelijks boven de herrie uit. Maar hij leidde me wel af. Most of the time…


27
sep 11

Stumble and fall

Stumble and fall, het eerste singeltje, uit 1965. 14 was ik dus. Beat from Holland, ze klonken toen ook als een echt Nederlands beatbandje. Ik zal ze in 1965 voor het eerst gezien hebben, denk ik. Als ik google op ‘Alan Price in het Amsterdamse Bos’, waar ze in het voorprogramma speelden, om te kijken wanneer dat precies was, dan kom ik voornamelijk onszelf tegen, The Fredlees dus. Mijn google-zoektocht levert wel op dat het singeltje €250,- waard is.
Het duurde nog heel lang voordat Desolation uitkwam. Een half jaar? Een jaar? Maar als je jong bent, duurt alles toch veel langer. Nu passeert de tijd als een versnelde nutrino.
Hoe zou het met Eelco Gelling zijn? Die hoor je nergens over Cuby.


26
sep 11

Harry – Cuby – Muskee dood

Het eerste concert wat ik ooit meemaakte was een optreden van Alan Price in het Amsterdamse bos. Er was een uitgebreid voorprogramma. Allerlei 60-erjaren bandjes, waaronder Armand en Cuby and the Blizzards. De eerste keer dat ik Cuby zag.
Vrij snel daarna zag ik Cuby weer, in de kelder van het Spinoza lyceum en daarna nog vele malen.
Desolation, de eerste elpee, kwam uit in 1966. Ik was 15 en had ze toen al een flink aantal keren gezien. Ik was fan en die elpee kon me niet snel genoeg komen. Bij Kroonenberg in de Kinkerstraat zeurde ik een paar keer per week of die elpee er nu nou nog niet was… Volgens mij met het uiteindelijke gevolg dat ze een grote hoeveelheid van Desolation hebben ingeslagen, omdat ze dachten dat er enorme belangstelling voor was.
Ik heb ontzettend veel herinneringen aan Cuby and the Blizzards. Ik moet bekennen dat ik ze nadat ze uit elkaar gingen, niet goed meer heb gevolgd. Maar die tijd… Fantasio aan de Prins Hendrikkade, Paradiso, met John Mayall, op de radio tijdens de kerst toen de Blizzards samen met van Morrison speelden. Het afscheidsconcert in de VARA-studio.
En nu is Cuby, zoals ik hem maar blijf noemen, dood. Was hij nog maar ‘King of the world’, ik had hem graag nog een keer met Eelco Gelling willen zien. Goddomme, wat worden we oud.


29
jun 11

Ryan Adams in het concertgebouw: betrapt!

Gisteren was Ryan Adams solo in het Concertgebouw in Amsterdam. Voorprogramma – Laura Marling, wat kan die raar zingen – was een hele zit, maar Ryan Adams was super. Misschien heb ik hem al 5 of 6 keer gezien, met band, solo, en altijd prachtig. Ook nu was hij weer erg goed. Tja, ik ben fan, maar ook Mrs.Fredlee, die helemaal geen fan was, is na dit concert overtuigd dat Ryan Adams leuke, mooie ontroerende muziek maakt en dat hij bovendien ook nog eens grappig is. Vooral de scène waarin hij zijn flinke haardos omtoverde als iemand uit Ghostbusters – een kruising tussen Zuul en Gozer de Gozerian denken we – was erg geestig.
Anyway, er mochten geen foto’s of filmpje gemaakt worden. Nu had ik voor de afwisseling mijn camera niet meegenomen – een waar wonder – maar wel een Flipcameraatje, waarmee ik dacht wel een filmpje te kunnen schieten. Ik testte het even uit voordat het concert begon, maar als pijl uit een boog kwam een mevrouw op me afrennen, die zei dat ik absoluut NIET mocht fotograferen of filmen. Verder lezen →


5
mrt 11

Kytecrash in P60

Het was warm en druk, heel druk eigenlijk. Uitverkocht ook, om precies te zijn. We kwamen laat, stonden daarom achteraan, op de eerste treden van de trap die naar het balkon voerde. Warm dus, erg benauwd, maar het concert was mooi.
De foto’s schoot ik dus vanuit een niet echt ideale situatie. Toch nog wel aardig geworden, al zeg ik het zelf. Verder lezen →