A daily shot of... » Muziek

Het meest gedraaid in 2011

Mr.Fredlee — Sat, 31 Dec 2011 12:51:32 +0000

Er was erg veel mooie nieuwe en oude muziek dit jaar. De nieuwe Spinvis bijvoorbeeld, of de nieuwe cd’s van Wilco, van Gillian Welch, van Tom Waits, van Ryan Adams, Silent Movies van Marc Ribot en dan vergeet ik er vast nog wel een paar te noemen. Naast allemaal nieuws van artiesten die we goed vinden, was er ook ouds van artiesten waarvan we nog niks hadden, of nog niet van hadden gehoord en die we dit jaar ‘ontdekten’. Zo waren er begin dit jaar de Secret Sisters, die we op 31 december 2010 bij Jools Holland zagen. En toen we later dit jaar op de BBC naar de Jackson Brody/Kate Atkinson-serie keken, hoorden we een paar dames mooie liedjes zingen. Met Soundhound hoorden we Kris Delmhorst met Since you went away en Mary Gauthier met Mercy Now. In Portugal kochten we een live cd van Paula Fernandes toen we in een straatje in een stadje liepen en de muziek uit een cd-winkel hoorden schallen en die we in de auto, rijdend door het Iberische Schiereiland, hebben grijsgedraaid.
Als er al een lijstje te maken is van al dat moois, dan is het het lijst van wat ik het meest gedraaid hebt in iTunes. Mrs.Fredlee en ik hebben veel toegevoegd aan onze iTunes Collecties: 1245 liedjes, goed voor 3 dagen, 15 uur en 36 minuten muziek. Wat heb ik het meest gespeeld? Op één staat het nummer Galuppi Baldessare van Kris Delmhorst, 54 keer gespeeld. Die cd van haar – Strange Conversation – staat bijna in zijn geheel bovenaan. Daaronder staan de Secret Sisters met van hun cd als eerste Tenessee Me. Bij de eerste 40 zitten wel een paar cd’s van 2011. De cd van The Majestic Silver Strings – een cd van Buddy Miller met onder andere Marc Ribot, een cd van Wanda Jackson – geproduceerd door Jack White, The Harrow and the Harvest van Gillian Welch. Of het een goede indruk geeft van wat ik dit jaar gespeeld heb, weet ik niet. Wel van wat we nieuw hebben gekocht dit jaar. Het meest gedraaid ooit in mijn iTunes collectie is al tijden Either Way van Wilco.
Het was een pracht muziekjaar, vind ik dan. Wat vind jij? Wat waren jouw favorieten dit jaar, wat was jouw lievelingsmuziek?

Gillian Welch in Paradiso (3) Sluitergeluid

Mr.Fredlee — Wed, 09 Nov 2011 20:02:34 +0000

Ach ja, die fotografen met hun grote spiegelreflexcamera’s. Naast me stond een fotograaf zijn werk te doen voor een krant. Eigenlijk zorgt zo iemand voor publiciteit voor Gillian Welch, maar het fotograferen wekte bij het duo blijkbaar irritatie op. Toen deze fotograaf weg was haalde ik me dus de woede op de hals van David Rawlings, toen ik tijdens een steviger nummer nog een paar foto’s probeerde te maken. Waarom ik dat toch deed? Omdat het licht tijdens die eerste paar nummers niet optimaal was. Een lamp recht in je camera levert echt geen mooie foto op. De geïrriteerde reactie van Rawlings vond ik buiten proportie. Niet erg sympathiek ook. Gillian zei na dat nummer dat ‘ze er voor de rest van het optreden verder toch hetzelfde zouden uitzien’ – applaus van het publiek – maar daar gaat het bij foto’s niet om. Net een beetje mooi licht, een bepaalde gezichtsuitdrukking, dat maakt een foto spannend.

OOR
Oor schreef dit over het incident: ‘Tevens is Rawlings gedurende twee nummers zichtbaar geïrriteerd door het sluitergeluid van een camera in het publiek. Zijn manier om hiermee om te gaan – een boze sneer en handgebaar tijdens The Way It Goes – is niet bepaald professioneel.’

Bootleg
En waren wij tweeën de enige fotografen? Te zien aan de foto’s die ik inmiddels online en in de krant heb gezien niet. Maar we stonden voor Rawlings blijkbaar te dichtbij. Als ik Gillian Welch was zou ik me meer ergeren aan het geflits met mobieltjes of compactcamera’s of aan de filmpjes die werden opgenomen en die uitgebreid op Youtube te vinden zijn. (Hier bijvoorbeeld of hier.) En aan de complete bootleg van het concert die je zo op het net kunt vinden. Bij de ‘liner notes’ van die bootleg lees ik: ‘Enough technical talk. The 1.500 tickets were sold out in one day, so the venue was packed. As expected the show was fantastic and the audience was respectful during the songs (a rare thing in the Paradiso’s main hall) and wildly entusiastic between songs and after Dave’s solos. Dave got annoyed with photographers in the front row, waving great SRL’s. After some remarks they stopped.’
En verdomd, er zit zelfs een trackje bij de bootleg met de titel: ‘No Pictures Please.’

Gillian Welch in Paradiso (2)

Mr.Fredlee — Tue, 08 Nov 2011 11:27:15 +0000

Hoe lang ik al fan ben van Gillian Welch? Vanaf eind 1998? Zoiets. Ik zal net hun optreden in de kleine zaal van Paradiso hebben gemist. Optreden daarna deden ze nooit meer in Amsterdam. Een paar jaar geleden traden ze op in Oslo of Kopenhagen en overwoog ik zelfs om daar naar af te reizen. Maar gisterenavond waren ze dus eindelijk in Paradiso. Ik verheugde me enorm op het concert en was van plan om een stel mooie foto’s te gaan maken. Voor mijn plakboek, zoals Mrs.Fredlee opmerkte. Ik was er vroeg, maar voor het podium stonden al flink wat mensen. Langzaam ging ik steeds iets meer naar voren, totdat ik dacht wel een goede plek te hebben. Vlak voor het optreden begon drong er nog een fotograaf naast me, maar echt in de weg stond hij niet.
Daar stonden ze dan, mijn helden Gillian Welch en David Rawlings. Rawlings met een cowboyhoed op, waardoor ik dacht dat hij misschien kalende was en Gillian in een charmant jurkje. De fotograaf naast me ratelde met zijn camera met superdikke lens er flink op los en ik schoot mee, iets minder ratelend dan hij. Tot het moment dat Rawlings zei: kan die fotograaf met die dikke DSLR ophouden? Je camera maakt veel te veel lawaai. We gaan net een rustig liedje spelen…Mmm, mompelde de fotograaf, net nu het licht een beetje beter wordt!
Voelde ik me aangesproken? Was het tegen mij? Tijdens het rustige liedje fotografeerde ik in ieder geval niet, maar daarna, bij het volgende nummer dat veel harder was, weer wel. Rawlings werd nu echt boos. Op mij, want de fotograaf met zijn dikke camera was weg. Rawlings ging me toch niet de zaal uitzetten?
Toen ik later de zaal uitliep, zag ik bij de ingang een A4tje hangen: No Photo’s, No Video, No Flash. Niet gezien. Sorry.
En het concert? Dat was prachtig, wonderschoon. Rawlings is een fantastische gitarist. En Gillian is een zangeres die met haar bezwerende zang al lang betoverd heeft.

Gillian Welch in Paradiso

Mr.Fredlee — Mon, 07 Nov 2011 22:43:57 +0000

Mary Gauthier en Tania Elizabeth in de Amstelkerk

Mr.Fredlee — Fri, 21 Oct 2011 20:54:20 +0000

Op reis met Bob

Mr.Fredlee — Wed, 28 Sep 2011 19:34:46 +0000

We rijden Salamanca binnen...

Vlak voor we van huis vertrokken stopte ik snel nog wat cd’s in de koffer, cd’s die ik in een helder moment even bij elkaar gegraaid had. Eigenlijk gingen we er vanuit dat we onze iPad en iPod wel op de autoradio konden aansluiten, die paar cd’s, die waren er voor zekerheid, als dat onverhoopt niet mogelijk was.
We reden zo’n 3400 km met de auto door het Iberische Schiereiland. Een flinke afstand. En daar hadden we muziek bij nodig. Rijden door de Spaanse hoogvlakte onder het genot van je favoriete muziek… Wat is er lekkerder. We konden de iPod en Pad niet aansluiten, dus waren we afhankelijk van de cd’s. Wilco, Sky blue sky, die we altijd draaien als we naar Petten rijden, een live-cd van Lucinda Williams, Steve Earle met zijn Townes liedjes en Bob. Dylan dus, met Tell Tale Signs. Vooral Bob deed het erg lekker tijdens de reis. Mississippi, Most of the time, allemaal prachtige liedjes, die we meezongen, als we Bob konden verstaan.
In Portugal kreeg hij concurrentie van Paula Fernandez. Haar cd hoorden we toen we in Viana do Castelo door een winkelstraat liepen, een mooie, warme stem die uit een cd-winkel opklonk, we zagen haar aan voor Portugees, maar ze bleek achteraf uit Brazilië te komen. Deed er niet toe.
Het waren geluksmomenten. Rijden door prachtige landschappen, met mooie muziek, met je lief… Wat wil je nog meer?
Vandaag moest er in het OLVG een MRI-scan gemaakt worden. Je kunt een cd meenemen om je af te leiden tijdens de enorme herrie die die scanner maakt. Ook op deze reis door het lichaam ging Bob mee. Hij kwam nauwelijks boven de herrie uit. Maar hij leidde me wel af. Most of the time…

Stumble and fall

Mr.Fredlee — Tue, 27 Sep 2011 07:39:48 +0000

Stumble and fall, het eerste singeltje, uit 1965. 14 was ik dus. Beat from Holland, ze klonken toen ook als een echt Nederlands beatbandje. Ik zal ze in 1965 voor het eerst gezien hebben, denk ik. Als ik google op ‘Alan Price in het Amsterdamse Bos’, waar ze in het voorprogramma speelden, om te kijken wanneer dat precies was, dan kom ik voornamelijk onszelf tegen, The Fredlees dus. Mijn google-zoektocht levert wel op dat het singeltje €250,- waard is.
Het duurde nog heel lang voordat Desolation uitkwam. Een half jaar? Een jaar? Maar als je jong bent, duurt alles toch veel langer. Nu passeert de tijd als een versnelde nutrino.
Hoe zou het met Eelco Gelling zijn? Die hoor je nergens over Cuby.

Harry – Cuby – Muskee dood

Mr.Fredlee — Mon, 26 Sep 2011 21:32:57 +0000

Het eerste concert wat ik ooit meemaakte was een optreden van Alan Price in het Amsterdamse bos. Er was een uitgebreid voorprogramma. Allerlei 60-erjaren bandjes, waaronder Armand en Cuby and the Blizzards. De eerste keer dat ik Cuby zag.
Vrij snel daarna zag ik Cuby weer, in de kelder van het Spinoza lyceum en daarna nog vele malen.
Desolation, de eerste elpee, kwam uit in 1966. Ik was 15 en had ze toen al een flink aantal keren gezien. Ik was fan en die elpee kon me niet snel genoeg komen. Bij Kroonenberg in de Kinkerstraat zeurde ik een paar keer per week of die elpee er nu nou nog niet was… Volgens mij met het uiteindelijke gevolg dat ze een grote hoeveelheid van Desolation hebben ingeslagen, omdat ze dachten dat er enorme belangstelling voor was.
Ik heb ontzettend veel herinneringen aan Cuby and the Blizzards. Ik moet bekennen dat ik ze nadat ze uit elkaar gingen, niet goed meer heb gevolgd. Maar die tijd… Fantasio aan de Prins Hendrikkade, Paradiso, met John Mayall, op de radio tijdens de kerst toen de Blizzards samen met van Morrison speelden. Het afscheidsconcert in de VARA-studio.
En nu is Cuby, zoals ik hem maar blijf noemen, dood. Was hij nog maar ‘King of the world’, ik had hem graag nog een keer met Eelco Gelling willen zien. Goddomme, wat worden we oud.

Ryan Adams in het concertgebouw: betrapt!

Mr.Fredlee — Wed, 29 Jun 2011 15:18:49 +0000

Gisteren was Ryan Adams solo in het Concertgebouw in Amsterdam. Voorprogramma – Laura Marling, wat kan die raar zingen – was een hele zit, maar Ryan Adams was super. Misschien heb ik hem al 5 of 6 keer gezien, met band, solo, en altijd prachtig. Ook nu was hij weer erg goed. Tja, ik ben fan, maar ook Mrs.Fredlee, die helemaal geen fan was, is na dit concert overtuigd dat Ryan Adams leuke, mooie ontroerende muziek maakt en dat hij bovendien ook nog eens grappig is. Vooral de scène waarin hij zijn flinke haardos omtoverde als iemand uit Ghostbusters – een kruising tussen Zuul en Gozer de Gozerian denken we – was erg geestig.
Anyway, er mochten geen foto’s of filmpje gemaakt worden. Nu had ik voor de afwisseling mijn camera niet meegenomen – een waar wonder – maar wel een Flipcameraatje, waarmee ik dacht wel een filmpje te kunnen schieten. Ik testte het even uit voordat het concert begon, maar als pijl uit een boog kwam een mevrouw op me afrennen, die zei dat ik absoluut NIET mocht fotograferen of filmen.
Ok. Dan ging het cameraatje weer in Mrs.Fredlee haar grote tas, ik was nu al gespot. Aan het einde van het concert maakte ik nog even wat slechte foto’s met mijn mobiel (zie gisteren), en bij de toegift zag ik mijn kans: iedereen stond op om te applaudisseren en ik zou daartussen niet op vallen met mijn Flip. Met enige moeite stond Mrs.Fredlee het cameraatje af, ik mocht tenslotte niet filmen. Camera aan.
Men ging echter allemaal weer zitten, en ik dus ook maar. Om nou te blijven staan met het rode oog van de Flipcamera naar het podium gericht… Ryan ging aan de piano zitten – voor mij net een ongelukkige plek om hem in al zijn glorie te filmen – maar ik viel zo tussen het publiek niet op. Na dat liedje liep hij naar de microfoon aan de andere kant van het podium. Hij mompelde tegen het publiek, stemde zijn gitaar en zag ineens het rode – opname aan – lampje van mijn Flip. Betrapt. Einde opname.

Hier is het einde van het filmpje.

Kytecrash in P60

Mr.Fredlee — Sat, 05 Mar 2011 09:50:04 +0000

Het was warm en druk, heel druk eigenlijk. Uitverkocht ook, om precies te zijn. We kwamen laat, stonden daarom achteraan, op de eerste treden van de trap die naar het balkon voerde. Warm dus, erg benauwd, maar het concert was mooi.
De foto’s schoot ik dus vanuit een niet echt ideale situatie. Toch nog wel aardig geworden, al zeg ik het zelf.

Jesse van Ruller e.a. in het Bimhuis

Mr.Fredlee — Sun, 19 Dec 2010 10:57:35 +0000

Links Jesse van Ruller, midden Clemens van der Feen en rechts Joris Roelofs

Een prachtig concert, gisteren in het Bimhuis, van gitarist Jesse van Ruller, bassist Clemens van der Feen en saxofonist/clarinettist Joris Roelofs, met hun cd Chambertones.

Nog een keer Gregory Isaacs

Mr.Fredlee — Tue, 26 Oct 2010 11:05:57 +0000

Gregory Isaacs in de Melkweg in 2006

Gregory Isaacs overleden

Mr.Fredlee — Mon, 25 Oct 2010 13:54:30 +0000

Gregory Isaacs, in de Melkweg in 2006

Gregory Isaacs overleden op 59-jarige leeftijd. Ik zag hem in 2006 in de Melkweg, Amsterdan, een prachtig concert geven en maakte er een van mijn mooiste concertfoto’s.

VanDyke Parks en Clare and the Reasons in Paradiso

Mr.Fredlee — Fri, 25 Jun 2010 22:06:24 +0000

Van Dyke Parks in Paradiso

Een prachtig concert.

Clare and the Reasons in Paradiso

Clare and the Reasons – het voorprogramma – waren fantastisch. Meteen maar wat van aangeschaft bij iTunes.

Wilco in Paradiso

Mr.Fredlee — Tue, 17 Nov 2009 12:18:43 +0000

Een fantastisch, lekker lang concert van een perfecte, zeer hechte band.

Marc Ribot en Ceramic Dog in het Bimhuis

Mr.Fredlee — Mon, 26 Oct 2009 16:47:50 +0000

Willy DeVille overleden

Mr.Fredlee — Sat, 08 Aug 2009 00:15:25 +0000

Ik fotografeerde hem in Paradiso, 18-7-2005

Zorn en Toussaint op North Sea Jazz (2)

Mr.Fredlee — Tue, 14 Jul 2009 13:45:27 +0000

Ik was voor Cultuur- en Jazzpodium op zaterdag naar North Sea Jazz. Ik schreef er het volgende over:
Wat moet je gaan zien en horen op de zaterdagavond van North Sea Jazz? Natuurlijk bekijk je vooraf het schema en kies je voor concerten die je in ieder geval wilt zien. Dat moesten voor mij dan in ieder geval Bar Kokhba worden van Artist in Residence John Zorn – vooral ook omdat gitarist Marc Ribot in de groep zit – en Allen Toussaint en band, omdat Toussaint al jaren een favoriet van me is en onlangs de prachtige cd A Bright Mississippi uitbracht. Wat kan je daar dan nog omheen gaan bekijken? In de loop van de avond blijkt dat – voor mij – tegen te vallen. Niet omdat er niets is, maar omdat je de zaal niet weet te vinden, omdat je nét te laat bent of omdat de zaal al volgestroomd is en je er niet bij kunt. Ik zou bijvoorbeeld graag het tweede onderdeel van vandaag van Zorn willen zien, met Bill Laswell en Milford Graves, maar dat optreden valt precies samen met Toussaint, het blijft dus een kwestie van keuzes.
Lees verder op www.cultuurpodium.nl

Zorn en Toussaint op North Sea Jazz 2009

Mr.Fredlee — Mon, 13 Jul 2009 08:05:20 +0000

Prachtige concerten gezien op North Sea Jazz. Hierboven John Zorn met Bar Kokhba.
Vanavond of anders morgen een stuk op jazzpodium en cultuurpodium.

Hieronder Allen Toussaint:

New World ‘Fantasia’!

Mrs. Fredlee — Thu, 21 May 2009 10:24:27 +0000

Ik hou van klassieke muziek, maar ben geen kenner, wat bleek toen Mr.Fredlee en ik, met H. en G. uit Laren, naar een voorstelling gingen in het Concertgebouw, van Brahms Vioolconcert in D en Dvoraks symfonie nr.6, op.60
‘Je ziet in de eerste noten van Dvoraks New World symfonie de wijde uitgestrekte prairies van Amerika al voor je’, zei ik voorafgaand aan het concert betweterig tegen Mr.Fredlee. Mr.Fredlee – geen kenner van klassieke werken – kende het stuk helemaal niet.
H. en G. waren ook – net als ik – helemaal klaar voor een portie Nieuwe Wereld.
‘Dvorak ging naar Amerika toe in 1800-zoveel. Toen was zijn symfonie al heel erg modern’, zei vriend H. in het restaurant voor de voorstelling.
Ik knikte instemmend naar Mr.Fredlee.
‘Als ik muziek bij cowboy-..eh sorry… westernfilms hoor,’ ging ik verder, ‘dan weet ik zeker dat de componist geïnspireerd is door Dvoraks New World.’ Mr.Fredlee en ik hadden de avond ervoor de film Appaloosa gezien, dus waren we helemaal in de stemming om nog meer Koeboys te horen galopperen over de plains van Texas!

Na een schitterende uitvoering van Brahms kwam na de pauze DVORAK!
Allegro non tanto:
Vurig zwaaiend met zijn stokje en handen zweepte Yakov Kreizberg het Nederlandse Philharmonische Orkest helemaal op! Yakov was bijna een karikatuur van dirigent Mickey Mouse uit de film Fantasia met zijn te grote smoking, afgezakte broek en cummerbund rond zijn buikje!
Ik dacht: deze muziek herken ik niet, maar ja, ik ben geen kenner en heb New World lang niet gehoord, dus ik bleef maar proberen de uitgestrekte plains en prairies van Wyoming en Missouri voor me te zien.
Adagio:
Nu moeten de prairies en plains komen!
Mr. Fredlee fluistert in mijn oor: ‘Ik zie of hoor geen prairies hoor!’
Mrs. Fredlee: ‘Komt wel! Wacht maar!’
Scherzo-presto:
‘Plains, prairies, waar zijn ze? Ik hoor ze niet!’
Mr.Fredlee: ‘Ik hoor wel Napoleon in opmars!’
Mrs. Fredlee fluisterend naar vriendin G. naast haar:
‘Hij hoort wel Napoleon marcheren!’
‘Ik hoor locomotieven!’ zei G.
‘Locomotieven over de prairies misschien?’ opperde ik.
Finale- Allegro con spirito:
‘De dirigent heeft haast! Hij moet zeker zijn trein halen.’ zei G.
Na veel applaus, want al konden we niks herkennen van de New World het was prachtige muziek, strompelden we naar buiten, pratend en mopperend over de uitvoering:
‘Wat een haast had de dirigent!’
‘Ik herkende de Nieuwe Wereld helemaal niet meer.’
‘Ze hebben het veel te snel gespeeld!’
‘Ik zag geen ene prairie meer door de snelheid!’
Buiten lazen we eindelijk het programma door en the penny dropped!
‘Het is Dvoraks 6de symfonie…’
‘Nergens staat er New World’
‘Dvoraks Nieuwe Wereld is zijn 9de symfonie niet zijn 6de.’
Dat laatste was het goede antwoord van vriend H. uit Laren.
Het was een onvergetelijke ervaring om een stuk te beluisteren waarvan je dacht het over uitgestrekte prairies van de Nieuwe Wereld van Amerika ging, met er desnoods een razende locomotief doorheen, maar wat ging over – even kijken in de programmatoelichting – de vurige ritmiek van het Slavische dans.
Wat een wonderbaarlijke iets is je eigen fantasie!