
Van links naar rechts: JT Lewis (drums), Marc Ribot (gitaar), Brad Jones (bas) en Cooper-Moore (Hammond-orgel).

Van links naar rechts: JT Lewis (drums), Marc Ribot (gitaar), Brad Jones (bas) en Cooper-Moore (Hammond-orgel).
Er was erg veel mooie nieuwe en oude muziek dit jaar. De nieuwe Spinvis bijvoorbeeld, of de nieuwe cd’s van Wilco, van Gillian Welch, van Tom Waits, van Ryan Adams, Silent Movies van Marc Ribot en dan vergeet ik er vast nog wel een paar te noemen. Naast allemaal nieuws van artiesten die we goed vinden, was er ook ouds van artiesten waarvan we nog niks hadden, of nog niet van hadden gehoord en die we dit jaar ‘ontdekten’. Zo waren er begin dit jaar de Secret Sisters, die we op 31 december 2010 bij Jools Holland zagen. En toen we later dit jaar op de BBC naar de Jackson Brody/Kate Atkinson-serie keken, hoorden we een paar dames mooie liedjes zingen. Met Soundhound hoorden we Kris Delmhorst met Since you went away en Mary Gauthier met Mercy Now. In Portugal kochten we een live cd van Paula Fernandes toen we in een straatje in een stadje liepen en de muziek uit een cd-winkel hoorden schallen en die we in de auto, rijdend door het Iberische Schiereiland, hebben grijsgedraaid.
Als er al een lijstje te maken is van al dat moois, dan is het het lijst van wat ik het meest gedraaid hebt in iTunes. Mrs.Fredlee en ik hebben veel toegevoegd aan onze iTunes Collecties: 1245 liedjes, goed voor 3 dagen, 15 uur en 36 minuten muziek. Wat heb ik het meest gespeeld? Op één staat het nummer Galuppi Baldessare van Kris Delmhorst, 54 keer gespeeld. Die cd van haar – Strange Conversation – staat bijna in zijn geheel bovenaan. Daaronder staan de Secret Sisters met van hun cd als eerste Tenessee Me. Bij de eerste 40 zitten wel een paar cd’s van 2011. De cd van The Majestic Silver Strings – een cd van Buddy Miller met onder andere Marc Ribot, een cd van Wanda Jackson – geproduceerd door Jack White, The Harrow and the Harvest van Gillian Welch. Of het een goede indruk geeft van wat ik dit jaar gespeeld heb, weet ik niet. Wel van wat we nieuw hebben gekocht dit jaar. Het meest gedraaid ooit in mijn iTunes collectie is al tijden Either Way van Wilco.
Het was een pracht muziekjaar, vind ik dan. Wat vind jij? Wat waren jouw favorieten dit jaar, wat was jouw lievelingsmuziek?
Ach ja, die fotografen met hun grote spiegelreflexcamera’s. Naast me stond een fotograaf zijn werk te doen voor een krant. Eigenlijk zorgt zo iemand voor publiciteit voor Gillian Welch, maar het fotograferen wekte bij het duo blijkbaar irritatie op. Toen deze fotograaf weg was haalde ik me dus de woede op de hals van David Rawlings, toen ik tijdens een steviger nummer nog een paar foto’s probeerde te maken. Waarom ik dat toch deed? Omdat het licht tijdens die eerste paar nummers niet optimaal was. Een lamp recht in je camera levert echt geen mooie foto op. De geïrriteerde reactie van Rawlings vond ik buiten proportie. Niet erg sympathiek ook. Gillian zei na dat nummer dat ‘ze er voor de rest van het optreden verder toch hetzelfde zouden uitzien’ – applaus van het publiek – maar daar gaat het bij foto’s niet om. Net een beetje mooi licht, een bepaalde gezichtsuitdrukking, dat maakt een foto spannend.
OOR
Oor schreef dit over het incident: ‘Tevens is Rawlings gedurende twee nummers zichtbaar geïrriteerd door het sluitergeluid van een camera in het publiek. Zijn manier om hiermee om te gaan – een boze sneer en handgebaar tijdens The Way It Goes – is niet bepaald professioneel.’
Bootleg
En waren wij tweeën de enige fotografen? Te zien aan de foto’s die ik inmiddels online en in de krant heb gezien niet. Maar we stonden voor Rawlings blijkbaar te dichtbij. Als ik Gillian Welch was zou ik me meer ergeren aan het geflits met mobieltjes of compactcamera’s of aan de filmpjes die werden opgenomen en die uitgebreid op Youtube te vinden zijn. (Hier bijvoorbeeld of hier.) En aan de complete bootleg van het concert die je zo op het net kunt vinden. Bij de ‘liner notes’ van die bootleg lees ik: ‘Enough technical talk. The 1.500 tickets were sold out in one day, so the venue was packed. As expected the show was fantastic and the audience was respectful during the songs (a rare thing in the Paradiso’s main hall) and wildly entusiastic between songs and after Dave’s solos. Dave got annoyed with photographers in the front row, waving great SRL’s. After some remarks they stopped.’
En verdomd, er zit zelfs een trackje bij de bootleg met de titel: ‘No Pictures Please.’
Hoe lang ik al fan ben van Gillian Welch? Vanaf eind 1998? Zoiets. Ik zal net hun optreden in de kleine zaal van Paradiso hebben gemist. Optreden daarna deden ze nooit meer in Amsterdam. Een paar jaar geleden traden ze op in Oslo of Kopenhagen en overwoog ik zelfs om daar naar af te reizen. Maar gisterenavond waren ze dus eindelijk in Paradiso. Ik verheugde me enorm op het concert en was van plan om een stel mooie foto’s te gaan maken. Voor mijn plakboek, zoals Mrs.Fredlee opmerkte. Verder lezen →