Vlak voor we van huis vertrokken stopte ik snel nog wat cd’s in de koffer, cd’s die ik in een helder moment even bij elkaar gegraaid had. Eigenlijk gingen we er vanuit dat we onze iPad en iPod wel op de autoradio konden aansluiten, die paar cd’s, die waren er voor zekerheid, als dat onverhoopt niet mogelijk was.
We reden zo’n 3400 km met de auto door het Iberische Schiereiland. Een flinke afstand. En daar hadden we muziek bij nodig. Rijden door de Spaanse hoogvlakte onder het genot van je favoriete muziek… Wat is er lekkerder. We konden de iPod en Pad niet aansluiten, dus waren we afhankelijk van de cd’s. Wilco, Sky blue sky, die we altijd draaien als we naar Petten rijden, een live-cd van Lucinda Williams, Steve Earle met zijn Townes liedjes en Bob. Dylan dus, met Tell Tale Signs. Vooral Bob deed het erg lekker tijdens de reis. Mississippi, Most of the time, allemaal prachtige liedjes, die we meezongen, als we Bob konden verstaan.
In Portugal kreeg hij concurrentie van Paula Fernandez. Haar cd hoorden we toen we in Viana do Castelo door een winkelstraat liepen, een mooie, warme stem die uit een cd-winkel opklonk, we zagen haar aan voor Portugees, maar ze bleek achteraf uit Brazilië te komen. Deed er niet toe.
Het waren geluksmomenten. Rijden door prachtige landschappen, met mooie muziek, met je lief… Wat wil je nog meer?
Vandaag moest er in het OLVG een MRI-scan gemaakt worden. Je kunt een cd meenemen om je af te leiden tijdens de enorme herrie die die scanner maakt. Ook op deze reis door het lichaam ging Bob mee. Hij kwam nauwelijks boven de herrie uit. Maar hij leidde me wel af. Most of the time…

Tags: Bob Dylan, Lucinda Williams, Paula Fernandez, Wilco

Geplaatst op woensdag 28 september 2011 om 21:34.
Categorie: Muziek, Vakantie 2011.